آقا مجتبی

پس از انتخاب، همه دوست داشتند از رهبر جدیدشان بیشتر بدانند. او خود البته گمنامی را انتخاب کرده بود و این مسأله کار را برای هر معرِّفی سخت می‌کرد. بسیاری از کسانی که شناخت خوبی از آقا مجتبی داشتند، یا شهید شده بودند و یا به دلیل مسائل امنیتی که در بحبوحه‌ی جنگ طبیعی و لازم می‌نمود، در دسترس نبودند؛ از خانواده‌ی ایشان گرفته تا بسیاری از همکاران و دوستان نزدیکشان. اما همچنان کسانی بودند که بتوانند معرِّف برخی از ابعاد شخصیت ایشان باشند و این خود ارزشمند بود. در کنار اشخاص، پیام‌های ایشان نیز یکی پس از دیگری صادر می‌شدند؛ متونی که -به اصطلاح- امضای مؤلف را پای خود داشتند و منحصر به‌فرد بودند و به‌خوبی می‌توانستند اضلاعی از اندیشه و روحیات نویسنده‌ی خود را به مخاطب بشناسانند. ویژه‌نامه‌ی «آقا مجتبی»، تلاشی است در جهت معرفی رهبر عزیز انقلاب که عمده‌اش حاصل گفت‌وگو با تعدادی از نزدیکان، شاگردان و مرتبطان با ایشان است؛ به‌علاوه‌ی تأملاتی پیرامون سه پیام مهم ایشان.